ZOBACZ
KONTAKT
tel. 501 023 195
Staffa 8 m 81, Warszawa 01-891
Rozwój osobisty nie ma nic wspólnego z kolorowymi zdjęciami na Instagramie. Nie pachnie świeczkami sojowymi. Nie brzmi relaksującą muzyką z pianinem w tle. Zazwyczaj zaczyna się z potarganymi włosami i w bluzie, między myślą, że nie dajesz sobie rady, a stwierdzeniem, że czas coś z tym zrobić. I bardzo dobrze. Bo ten proces nie wymaga pudrowania niedoskonałości, a walki z przyczynami ich powstawania.
Czy silna wola to lek na całe zło?
Wszystko byłoby łatwiejsze, gdyby chodziło o silną wolę. Ale nie chodzi. Gdybyśmy mogli zmienić się samą decyzją — bylibyśmy już wszyscy szczęśliwi, spełnieni, bez tików nerwowych i z idealnym planem dnia. Tymczasem rozwój osobisty to coś znacznie bardziej… nieporęcznego.
To wychodzenie z pętli, których nawet nie zauważaliśmy. To konfrontowanie się z własnym głosem w głowie, który mówi: „Jesteś za słaba. Nie dasz rady. Znowu się zbłaźnisz”. I nie, nie wystarczy przestać tego słuchać. To i tak wróci.
Coaching, który nie karmi Cię złudzeniami
W gabinecie widuję to często: ktoś mówi „chcę się rozwijać”, ale te słowa znaczą dla każdego coś innego: „chcę przestać się bać”, „chcę wreszcie mieć wpływ na swoje życie”, „chcę wiedzieć, kim jestem, zanim znowu się komuś podporządkuję”.
I dlatego coaching indywidualny to nie jest rozmowa o celach, tylko rozmowa o Tobie. Nie dostajesz listy zadań z obietnicą, że po ich wykonaniu będziesz inną osobą. Nie dostajesz cukierkowych afirmacji. Dostajesz lustro — i obecność. Kogoś, kto zada pytania, których sama sobie nie zadasz. I kto nie pozwoli Ci znowu od siebie uciec.
Czy rozwój osobisty to próba naprawy siebie?
Nie zgadzam się z tym, że „praca nad sobą” jest równoznaczna z samonaprawianie się. Jakbyśmy byli projektem DIY do wykonania na weekend. Otóż nie.
Rozwój osobisty to nie próba stania się kimś lepszym. To powrót do siebie. Do tej części Ciebie, którą zasłoniła potrzeba spełniania cudzych oczekiwań. Do tej osoby, która kiedyś wiedziała, co czuje — zanim nauczyła się tego nie czuć i nie być postrzeganą jako trudna w relacjach.
Czasem praca nad sobą to nie rozwój, tylko rozpad. Świadomy. I konieczny.
Dlaczego rozwój osobisty boli — i co wtedy?
Bo dotykasz tego, co bolało od dawna, ale miało dobrze dobrany makijaż. Bo przestajesz się zgadzać na coś, co wcześniej tolerowałaś z uśmiechem. Bo zaczynasz mówić „nie”, a ludzie się dziwią, że masz własne zdanie.
Rozwój osobisty nie zawsze wygląda jak progres. Czasem wygląda jak chaos. Jak wypisanie się z roli Zadowolonej Córki, Idealnej Żony, Wiecznie Dostępnej Przyjaciółki.
Ale właśnie ten chaos często jest bramą. Nie oszlifowaną, niepolukrowaną, ale prawdziwą.
Coaching to nie „terapia light”. To inna rozmowa
Często słyszę: „Czy coaching to jak terapia?”. Nie. To nie jest leczenie rany. To spojrzenie na to, dokąd chcesz iść — i co Cię przed tym powstrzymuje. I co możesz z tym zrobić — konkretnie, realnie, z miejsca, w którym jesteś dziś. Nie z miejsca, w którym powinnaś być.
Coaching indywidualny działa, jeśli jesteś gotowa spojrzeć sobie w oczy bez filtra. I jeśli nie szukasz cudownej metody. Tylko siebie — prawdziwej.
Co, jeśli nie wierzysz w swój rozwój?
Nie jesteśmy w trybie wiecznej gotowości. Nie musisz zawsze chcieć iść do przodu. Bywa tak, że to, czego naprawdę potrzebujesz, to nie zmiana, tylko odpoczynek. Przestój. Oddech.
Tyle że jeśli ten przestój trwa od lat, jeśli czujesz, że dryfujesz, nie żyjesz — to nie lenistwo. To może być sygnał. Może czas coś ruszyć. Może warto zacząć pracę nad sobą nie dlatego, że musisz, tylko dlatego, że chcesz wrócić do życia, które będzie Twoje.
Rozwój osobisty bez fałszu. Pytania, które warto sobie zadać
- Co w sobie ignoruję?
- Czy to, co robię każdego dnia, ma dla mnie znaczenie?
- Czy potrafię powiedzieć „nie” — i pozostać w zgodzie ze sobą?
- Czy moja relacja ze sobą samą jest oparta na szacunku, czy na wymaganiach?
- Co by się zmieniło, gdybym siebie nie sabotowała?
To nie są pytania na jeden wieczór. Ale są początkiem. Do nich wracamy w pracy coachingowej. W różnych momentach, z różnym tonem. Czasem z płaczem. Czasem z ulgą.
Kiedy warto zacząć coaching?
Nie wtedy, gdy masz wszystko poukładane. Wtedy, gdy czujesz, że już nie możesz dłużej udawać, że jest dobrze. Jeśli jesteś w miejscu, w którym życie stało się nijakie, przewidywalne, obce — coaching indywidualny może być krokiem nie do zmiany, ale do powrotu do prawdziwej siebie.
Do odwagi. Do decyzji. Do tego, by nie dusić w sobie więcej pytań bez odpowiedzi.
I jeśli to czytasz, to prawdopodobnie już jesteś gotowa
Bo gotowość nie wygląda jak plan pięcioletni. Wygląda jak moment, kiedy mówisz sobie: „Dość. Chcę inaczej. Ale nie wiem jeszcze jak”. I właśnie z tym „nie wiem jak” przyjdź do mnie. Po to, by wiedzieć, co jest rzeczywiście Twoje, a co tylko pożyczone na potrzeby przykrycia prawdy. Co faktycznie służy, a co już Cię tłamsi.
Ja jestem po to, by towarzyszyć — z empatią, ale bez złudzeń. Bez bajek, ale z realną zmianą. Jeśli czujesz, że to moment, by zacząć — zapraszam Cię do współpracy.
Więcej wiedzy? Zerknij na inne artykuły dla rodziców:
© Copyright 2024 Izabela Pinnell
All rights reserved.
All rights reserved.