Zanim przejdziemy dalej, polecam już teraz ściągnąć buty dorosłego i zapomnieć o reakcjach w stylu: “To nic wielkiego”, “Ja w twoim wieku”, “Nie dramatyzuj” etc. Takimi słowami uświadamiasz jedynie dziecku, że dzieli was przepaść i nie jesteś dobrym kompanem do tego, by zawierzyć Ci tajemnicę czy podzielić się z Tobą cierpieniem. Pamiętaj, że kryzys u nastolatka nie zawsze wygląda dramatycznie i nie musi mieć rangi problemu w Twojej skali. Jednak to nie znaczy, że jest mniej poważny.

Dla młodego człowieka rozstanie z pierwszą miłością, wyśmianie pod zdjęciem w social mediach czy wykluczenie z grupy znajomych mogą być doświadczeniami, które odbierają sens życia. W oczach dorosłego wydaje się to czasem błahostką, ale dla nastolatka to często życiowy dramat. I właśnie w takich momentach mogą pojawić się myśli samobójcze u nastolatów. Oczywiście nie od razu będą to próby odebrania sobie życia, ale w żadnym wypadku nie możesz przejść obok tego obojętnie. Dziecko może jeszcze długo nie mieć konkretnego planu, ale już sam fakt, że o tym mówi, jest wystarczającym powodem, by działać. I tutaj raz jeszcze wspomnę o złotej radzie z początku tego akapitu – zanim zaczniesz działać, wyjdź z roli dorosłego. Twoja obecność, spokój i gotowość do słuchania mogą zdziałać więcej niż jakiekolwiek mądre rady. Najważniejsze jest bycie obok, a nie szukanie na siłę rozwiązania. Właśnie w ten sposób zwiększasz prawdpodobieństwo, że Twoje dziecko wreszcie podzieli się z kimś tym, co naprawdę czuje – w momencie, gdy przeżywa swój największy do tej pory kryzys.